NIE KAŻDY SEN JEST KOSZMAREM

Nigdy nie potrafiłem pisać wierszy. A szkoda… Bo powinienem napisać o niej wiersz. Zanim zapomnę, że w ogóle mi się przyśniła… W końcu wspomnienia bywają kruche, zwłaszcza te dotyczące snów.  

Nawet nie wiem jak ubrać ją w słowa. Eteryczne ciało z sennej materii trudno ubrać w cokolwiek. Najoczywistszą formą byłby obraz; kadr wyrwany z sennego filmu. Fotografie snów muszę jednak zostawić następcom Salvadora Dalego. Sam mam problemy z narysowanie okrągłego koła; nawet, gdybym posiadał zdolności plastyczne i tak miałbym teraz problem. Bo pewna senna istotka już zaczęła rozmywać się w mojej pamięci. Dlatego muszę coś zrobić… Cokolwiek, żeby tylko ocalić ją od zapomnienia.

Continue Reading

BEZ MARZEŃ BYŁBYM NIKIM

Lato trwa nadal, więc chyba powinienem pisać w cieplejszych barwach. Przychodzi mi to z trudem, poza jednym tekstem. To drobna urocza rzecz o zerowym stężeniu melancholii. Ale na nią przyjdzie czas później.

Ostatnie dni zlewają się w jedno, zupełnie jakby czas się zatrzymał. Sobota, niedziela, poniedziałek, wtorek… Patrząc na kalendarz zdaję sobie sprawę, że dni mijają tak niedorzecznie szybko. Jednak nie czuję tego na własnej skórze. Może dlatego, że moje życie toczy się ostatnio wokół tych samych miejsc i piosenek.

Continue Reading

BOJĘ SIĘ NORMALNEGO ŻYCIA

– Wojtek… Kim będziesz, jeśli nie wyjdzie ci z pisaniem?

– Trupem.

Jest zaskoczona moją odpowiedzią. To, co przebiega przez jej spojrzenie, przypomina mi jak cienka jest granica między zdziwieniem a przerażeniem.

– To nie była żadna samobójcza sugestia. – Upijam z kieliszka delikatny łyk whisky z colą. Cały czas obserwując jej zmieniający się wyraz twarzy, który w końcu zatrzymuje się na niepewności. – Przecież mnie znasz. Potrzebuję wolności, wiesz?

Continue Reading